Wiosna idzie!
Ten nieprzeparty, biologiczny imperatyw każe mi szykować nowe sukienki.
Poza tym dzięki Andrzejowi Pągowskiemu byłam w samiusieńkiej Warszawie na wernisażu
Artystycznego Kalendarza Gedeon Richter
 |
| Od lewej Artur Smoła, moja torba*, ja, Marcin Minor, Emilka Dziubak, Piotr Dziubak i Andrzej Tuźnik. |
 |
| * |
i przy tej okazji widziałam w Zachęcie wystawy Kulisiewicza i Stasysa. Zahaczyłam też o pobliskie Muzeum Etnograficzne.
Dwie poniższe fotki, stamtąd właśnie:
No, to się musiało skończyć jakąś radosną twórczością:
Zwłaszcza, że będę nagrywać jakiś materiał dla Uniwersytetu Dzieci,
no i szykuje się nowa wystawa:
Niektóre z moich ciuchów są już pełnoletnie,
inne nudzą mi się raptem po 3 latach.
Tak było i z >>> tą sukienką . Mam tylko przypadkowe fotki, w każdym razie na dole były naszyte kolorowe kółeczka kojarzące się z dziecięcymi akwarelkami. Przy odpruwaniu ostatnich aplikacji trzasnęłam fotkę, na której też puszy się biały kocyk czytelniczy- przemiły minky-prezent od Naszej Księgarni. Znakomity również jako balans bieli, pozwalający uchwycić prawdziwe kolory na zdjęciach.
Filiżanka z wyprutymi nitkami do espresso, ale powiadam Wam- ostrożne wypruwanie trwa dłużej niż wyszywanie.
Teraz sukienka ma na dole tylko taką kolorową listwę,
i będę mogła z nią nosić jakieś kolorowe szaliki, chustki, korale. Na przykład takie ze zrolowanych pasków filcu i polaru:
W internetowym sklepie typu kop-ciuszek kupiłam kaszmirowy sweter.
W śmiesznej cenie, bo miał dziurki po molach.
Hyc! Naszyłam na nie łatki- dzińdziboły.
Kaszmir 100% to jest powiadam Wam takie zjawisko, że człowiek czuje nieprzepartą ochotę, aby założyć go na gołe ciało i z jodłowaniem na ustach pobiec na łąkę tulić kaszmirskie kozy. Z tą wizją Was zostawiam. Bądźcie zdrowi!
