Panna młoda bez wątpienia i kalendarium na maj

 Czytelniczki "Ani z Zielonego Wzgórza", i "Ann z zielonych szczytów", bez pudła odpowiedzą, co im ten widok przypomina:

ależ pannę młodą bez wątpienia!

To drzewo wypatrzyłam na osiedlu z wielkiej płyty, gdzie mieszka mój Stryj Otto. A malarska robota postępowała tak:

a tu już przesiadka z fotek na skaner

a tu kalendarium na maj-częstujcie się!

Wiosna

 Taka niespokojna zimna, deszczowa wiosna.

obrazek zainspirowany fotką Tomka Pilichowskiego Ragno

Eh, takie kruche to piękno...

Bądźcie zdrowi!

a tu klik, klik >>> link do relacji z wystawy

Kalendarium na kwiecień

Już czas na kalendarium na kwiecień- częstujcie się!

 

Zawilce

 To ten czas, kiedy można he, he spodziewać się niespodzianek.

W chrzęszczącej pod tenisówkami ściółce, w łysawym lesie wypatrzyłam pierwsze gwiazdki tej wiosny.

Wbrew pozorom- pędzle, rozcapierzone mietły też się do czegoś przydają.

Na przykład do malowania soli ziemi czarnej.

>>>tu można zobaczyć mikro filmik z malowania

a tu spotkała mnie mikro przygoda/ Kilka dni temu uporządkowałam pracownię, posegregowałam kolorami pisaki i kredki

Ufnie sięgnęłam po beżową kredkę, chcąc coś tam w runie leśnym podrysować.

A tu- niespodzianka (mówiłam  przecież!). 

To kredka- prezent z wielokolorowym wkładem, która sama z siebie generuje paniedziejaszku regularną tęczę. 

a tu już przesiadka ze zdjęcia na skan:

Samych miłych niespodzianek Wam życzę!

Miejskie drzewa

 Maluję sobie drzewny cykl. To akurat poplon wyjazdów do mojego kochanego Stryja Otto, który mieszka dokładniuteńko po drugiej stronie Krakowa.

Zawsze lubiłam wierzby płaczące, ale ta w której środku zapala się latarnia, to powiadam Wam bajka w stanie czystym.

Jak się ma rąsię ze skłonnością do giętkich linii, a okien w bloku nie projektował akurat Hundertwasser, trzeba użyć szablonu. I gąbeczek, które ze dwa lata czekały na swój moment.

A tu motyw, który złapała w obiektyw Ola Kosińska- Obertyn a ja rach- ciach zmalowałam jak swoje.

Pomyślnych koniunkcji Wam życzę!

Pan Kuleczka

 W ostatni weekend w Teatrze Tęcza w Słupsku była premiera "Pana Kuleczki". 

Bardzom ciekawa tej interpretacji.

 

autorką plakatu jest Katarzyna Aziukiewicz

Coraz krótsze robią te miesiące. Kiedyś pamiętam to taki miesiąc trwał i trwaaaał, starczał na długo, a teraz okres ważności mija tak na moje oko już po 2 tygodniach. 

Za chwilę MARZEC, czas na nową kartę kalendarza- można ściągnąć, wydrukować na białym, albo kolorowym papierze i wkleić w stary kuleczkowy kalendarz.

No i nie ma to tamto - kolejny Cud nad Wisłą -posprzątałam pracownię!

Do czego może służyć kocyk z Naszej Księgarni

 Wiosna idzie! 

Ten nieprzeparty, biologiczny imperatyw każe mi szykować nowe sukienki. 

Poza tym dzięki Andrzejowi Pągowskiemu byłam w samiusieńkiej Warszawie na wernisażu

Artystycznego Kalendarza Gedeon Richter 

Od lewej Artur Smoła, moja torba*, ja, Marcin Minor, Emilka Dziubak, Piotr Dziubak i Andrzej Tuźnik.

*

 i przy tej okazji widziałam w Zachęcie wystawy Kulisiewicza i  Stasysa. Zahaczyłam też o pobliskie Muzeum Etnograficzne. 

Dwie poniższe fotki, stamtąd właśnie:

No, to się musiało skończyć jakąś radosną twórczością:

Zwłaszcza, że będę nagrywać jakiś materiał dla Uniwersytetu Dzieci, 

no i szykuje się nowa wystawa:

Niektóre z moich ciuchów są już pełnoletnie, 

inne nudzą mi się raptem po 3 latach. 

Tak było i z >>> tą sukienką . Mam tylko  przypadkowe fotki, w każdym razie na dole były naszyte kolorowe kółeczka kojarzące się z dziecięcymi akwarelkami. Przy odpruwaniu ostatnich aplikacji trzasnęłam fotkę, na której też puszy się biały kocyk czytelniczy- przemiły minky-prezent od Naszej Księgarni. Znakomity również jako balans bieli, pozwalający uchwycić prawdziwe kolory na zdjęciach.

Filiżanka z wyprutymi nitkami do espresso, ale powiadam Wam- ostrożne wypruwanie trwa dłużej niż wyszywanie.

Teraz sukienka ma na dole tylko taką kolorową listwę, 

i będę mogła z nią nosić jakieś kolorowe szaliki, chustki, korale. Na przykład takie ze zrolowanych pasków filcu i polaru:

W internetowym sklepie typu kop-ciuszek kupiłam kaszmirowy sweter.  

W śmiesznej cenie, bo miał dziurki po molach. 

Hyc! Naszyłam na nie łatki- dzińdziboły. 

Kaszmir 100% to jest powiadam Wam takie zjawisko, że człowiek czuje nieprzepartą ochotę, aby założyć go na gołe ciało i z jodłowaniem na ustach pobiec na  łąkę tulić kaszmirskie kozy. Z tą wizją Was zostawiam. Bądźcie zdrowi!