Szal uniesień.

Z braku czarnego konia o spienionym pysku i mocnej niechęci do przeziębienia nerek będzie tylko SZAL. A nawet trzy.

SZAL nr1.

W ustawce udział wzięli:

polar, a konkretnie kawałek koca Ikea

kwiatki marki Jarecka

ja- która chciałabym nowy płaszcz, ale - no cóż, może być i nowy szalik...

SZAL nr.2

Mówię Wam, co to był za szalik. Lżejszy od powietrza. Moherowa mgła. Błękitna rapsodia . Gershwin właśnie jego miał na myśli.

Spotkaliśmy się (z szalikiem nie z Georgiem) w sklepie Kop-ciuszek. Miłość od pierwszego wejrzenia. Przycisnęłam do łona, i  z determinacją gracza rugby ruszyłam do kas. Ha! 5zeta. Cudowny. Cu-dow-ny. Po czym postanowiłam go wyprać w 30', w ultradelikatnym  płynie do niemowlęcych gatek. I co? Wyjęłam z pralki zbite pofałdowane nieszczęście o konsystencji PRLowskiej tektury. 

udział wzięli: szalik PO praniu

kwiatki marki Budka

polar na spód, bo nic tak nie gryzie jak mohair

SZAL nr.3

Kop-ciuszkowy szalik z drobnych pomponów. Trochę sprany unikat.

Do robienia pomponów niezbędny jest dobry audiobook,albo nadludzkie pokłady cierpliwości. Ja wybrałam pierwszą opcję.

Przydają się też plastikowe narządy do robienia pomponów i wełna.

Podobno normalni ludzie robią pompony z resztek.

Ja tam nie wiem, stosuję inny system. Zamawiam sześćset motków i nie mam na płaszcz...

po lewej-pompon po strzyżeniu.

Zimę mamy z gatunku malowanych pokusiŁam się więc o pierwszą w swoim życiu grafikę KOMPUTEROWĄ.

Kataplazmy z polaru.

Co robi człowiek, który powinien wykonać trzy pilne rzeczy jednocześnie? Człowiek siada i w ramach ukojenia bierze się za czwartą- wyszywa sobie w ludowe wzorki spódnicę.

Taką z plamą po białym akrylu w strategicznym miejscu.

Powolutku, ścieg za ściegiem...

...igła za igłą...

..kwiatek za kwiatkiem...

...rozkwita sobie łączka.

Na skutek reakcji łańcuchowej  (łańcuchowo- koralikowej) wpada  człowiek w błogostan. Co ma nie wpadać. Może- to wpada.

Dygoty, palpitacje i umysłowa zadyszka przechodzą jak ręką odjął.

Nirwana. I luz w kalesonach!

Pyk, kwiatuszek.

I jeszcze jeden.

I siup-kolejny. 

I pączuś. Bez lukru, ale z posypką. Prosz...

W szerszej nieco perspektywie:

I słoneczko. 

I polarowa Super- Nowa.

Kółeczka dawno, dawno temu uwiła na szydle >>>Kasia. Obie nie bardzo wiedziałyśmy po co.
>>>Różowe wplotłam w "Drzewka Szczęścia", a niebiańskie leżały i kwitły. Aż zakwitły jesienią.

*****

Robótki ręczne są świetnym okładem na skołataną duszę. Fakt, że trzeba przyjmować coraz większe dawki,  i owszem-  terapia uzależnia, ale czego się nie robi dla zdrowotności!

I dla odmiany - na ludowo!

podmiot liryczny pyta:

A gdzie moje kare konie, 

A gdzie moje lejce?

A gdzie moja kochaneczka? 

A gdzie moje serce?

Hmmm... Może Wy wiecie?

            

Helenko uchyl firankę

I zobacz która godzina.

Pięć minut już po dwunastej,

A mego kochanka nie ma.

A skądże i ty, Maciusiu, tę fujarkę masz,

Co na niej żałośliwie za owcami grasz?

Czasem lubię sobie tak żałośliwie, szaro za owcami grać, a Ludność Cywilna upewnia się wtedy: ojej , chyba w druku coś z kolorami, nie tego, prawda?

Człowiek- Maciuś, nie Maciuś musi od czasu do czasu posmęcić. Jak mawia kolega Marcin- ilustrator, z wykształcenia lekarz: 

Organizm tego potrzebuje!

raz na ludowo!

Szczęśliwy skowroneczku, niewiele ci trzeba

Źdźbło pola kwiecistego i jasności nieba...

Już śpiewasz skowroneczku, już też i ja orzę...

( po swojemu , ale nie da się ukryć, że orzę i orzę)

To ilustracje do ludowych piosenek zebranych tomie: 

"Tam za dworem, za jeziorem". 

Książkę wydał Krasnobrodzki Dom Kultury,

 organizator ogólnopolskiego pleneru ilustratorów. 

Na okładce wycinanka Janusza Stannego

a to niewiasta zwana przeze mnie roboczo Panna Muniu

Głos kukułki w cichym lesie, echo do jej uszu niesie...

ku- ku drodzy blogoczytacze ku-ku! Oraz ce-de-en